اهل شمالم روزگارم هي... بد نيست جيب خالي دارم. خرده پولي، سر سوزن عقلي استادي دارم بدتراز عزرائيل درسهايي، بدتر از تلخي زهر و كلاسي كه در اين دانشگاست جنب دستشوئيها، پشت آن كوه بلند من يه دانشجويم ... رشته ام کامپیوتر درسهایم بدتر از کچل حسن من جنون را هر دم، لا به لاي جزوهها ميبينم در جزوه من جريان دارد چرت، جريان دارد پرت همه فكر و توانم متزلزل شده است جزوههايم را وقتي ميخوانم كه امتحانش را استاد، گفته باشد فرداست برگه تقلب را من، پي غفلت استاد عزيز، ميخوانم پي خونسردي خود اهل درسم من پيشهام بيكاريست... گاه گاهي، در ميروم از توي كلاس، ميروم تا بوفه تا كه با خوردن چاي و شكلات ايندل سوختهام تازه شود چه خيالي، چه خيالي.... ميدانم از پس ناچاريست خوب ميدانم، آخر ترم هم باز كار من زاري و در به دريست اهل آوازم... گاه گاهی میگویم شعری تا بلرزد سهراب در قبر میگویم شعری تا ببیند چشمت دست خط ضایعه من لای این آدرسها...کنار این وب پیجها...پای این سایت بلاگفا نوشتم وبلاگی از ته دل من سامانم نگویم از دشمنی هر دم بگویم من مسلمانم جوابم از کودکی از سر دوستی هرگز نبود سختر از برگ درخت... از دوستی نمیگویم... از عشق نگفته ام... از وفا میگویم که نایاب است... در پایان این نامه ی بلند دوستیمان را آغاز است چشمها را باید بست قلبها را باید دید دوستی داشتم که گفت: محرم این هوش را جز بی هوش نیست مر زبان را مشتری جز گوش نیست
